Categories

วันเวลาผ่านไปแสนนานที่หายกบาลไปจากเอ็นทีน............ 
 
 
 
.........ผมมาเรียนต่ออยู่ออสเตรเลียได้ราวๆเดือนครึ่ง    เพื่อนๆหลายคนคงคาดคิดว่าชีวิตผมมันจะราบรื่นปูพื้นด้วยกุหลาบตามสไตลพวกคุณชายไฮโซมาเรียนต่อทั่วไป   อาจจะเช่าบ้านตั่งกะอยู่ไทยหรือไม่ก็มาอยู่โฮมเสตย์ ไม่ก็อยู่กับญาติ  ซึ่งจริงๆผมก็หวังให้แม่งเป็นแบบนั้นแหละครับ
 

 
แต่ไม่เข้าใจทำไม ไปไหนที่ไรชีวิตแม่งร็อคแอนโรลได้ทุกที
 
 

 
ก่อนผมจะมา   มีเพื่อนของอากระผม บอกว่าให้ไปอยู่บ้านเขาได้เลย บ้านไม่ไกลจากตัวเมืองนั่งรถเมล์ต่อ รถไฟ 40 นาที ฟังแล้ว โอ้ย ชิว  เอาภาพมาโชว์ให้ดูด้วย บ้านสวยหรูหรา ตั่งอยู่ในสนามกอฟ เหมาะแก่การจัดปาร์ตี้มั้วสุมแบบในหนังฝรั่งวัยรุ่นหมกหมุ่นเพศโคตรๆ
 
พอผมมาจริง ก็พบว่า โอ้ บ้านสวยหรูหรา อยู่ในสนามกอลฟ์ จริงๆด้วยว่ะ ในบ้านก็เงียบน่าอยู่ มีแค่ผมและลูกชายเพื่อนคุณอา อายุราวๆ 16 เป็นโปรกอลฟ์แถมนิสัยดีสุดๆ ภายในบ้านมีอาหารตุนไว้สามารถแดกได้ราวๆหนึ่งเดือน ทุกอย่างดูลงตัวไปหมดเสียแค่ว่า... 

ใช่........เสียแค่ว่า สนามกอลฟ์แม่งอยู่กลางทุ่งรกร้าง  รอบๆสนามเป็นสวนเป็นนา ไม่ก็ฟาร์มเลี้ยงม้า  ไม่มีรถเมล์ผ่านไปที่รางรถไฟต้องเดินไป แปดกิโล  ครั้นจะซื้อม้าควบไปก็จะคาวบอยเกินไป 
ถ้าจะนั่งรถเมลอีกสายไปลงรางรถไฟอีกที  แต่แดกเวลาในการเดินทาง 2 ชัวโมง แถมต้องไปนั่งรอรถในถิ่นคนดำที่คนแถวนั้นเตือนกันว่าอันตรายเชี่ย ในที่สุดผมก็สรปุได้ว่าบ้านนี้เป็นบ้านที่ดีมากๆถ้า.........มึงไม่ต้องการจะออกไปไหน 
 
ผมเหลือเวลาสามวันก่อนไป รายงานตัวกับมหาลัย ผมพยายามหาความเป็นไปได้ในการไปเรียนให้ทัน แปดโมงเช้า ไม่ว่าจะด้วยการยืนเดินนั่งนอนหมอบคลาน แต่พบว่าความเป็นไปได้อยู่ราวๆ 0.1 เปอเซนยกเว้นแต่กูจะมีเจ็ตแพ็กกับเฮลิคอปเตอร์ ผมจึงตัดสินใจโทรไปขอโทาเพื่อนคุณอาที่ไทย และบอกลา ลูกชายคุณอา และลากกระเป๋าย้ายที่ออกมา
 
ผมย้ายไปอยู่กับเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนพ่อ เป็นสาวไทยวัยกลางคนกับสามีฝรั่ง แต่งงานเปิดร้านอาหารไทยอยู่ด้วยกันและไม่มีลูก  ทั้งสองใจดีมากๆ  เขาให้ผมไปนอนที่ห้องเก็บของที่บ้านและบอกว่าให้ผมค่อยๆหาที่อยู่ใหม่ไปล่ะกัน  ผมรู้สึกอบอุ่นสัดๆและได้กินอาหารไทย มื้อแรก หลังจากที่สองวันก่อนได้แดกแต่หนมปังทาแยม

เหตุการ์ณทั้งหมดก็จบลงอย่างแฮปปี้เอ็นดิ้ง......ทั้งสองรับผมเป็นบุตรบุณธรรมและให้สืบทอดทำงานต่อในร้านอาหารไทย    
 
เออคือ.......โทษทีครับเมื่อกี้เพ้อ ถ้าเป็นอย่างงั้นได้ป่านนี้ไม่มานั่งพิมพ์ให้เมื้อยตุ้มแน่ๆ เช้าวันใหม่หลังจากผมไปรายงานตัวที่มหาลัยกลับมา  ผมก็เริ่มค่อยๆดูบ้านที่จะเช่า  จากการเดินทางไปดูใบประกาศตามวัดไทยและอ่านในเวปออสซี่ทริป  ผมก็ไปเจอบ้านหลังหนึ่งราคาถูกดี แต่พอไปดูแล้วสภาพแม่งเหมือนโรงงานปั้มยาบ้าเลยครับ 
แล้วไม่ให้ผมนอนให้บ้านน่ะให้ นอนในห้องเก็บของ ในสวนหลังบ้าน เฮ้ยคิดว่ากูเป็นแฮรี่พอตเตอร์รึไงว่ะ ผมก็ไม่เอาแน่ๆอยู่แล้ว
 
 
วัดไทยคร้าบ
 
แต่ว่า สามีของป้าแกเกิดหงุดงุยอะไรไม่ทราบครับจะให้ผมไปอยู่ไอ้บ้านปั้มยาบ้านั้นให้ได้  เก็บของผมมาหมด แล้วมากองไว้ที่บ้านนั้นเลย ผมบอกผมขอเวลาเลือกหน่อยเถอะเขาก็ไม่ยอมจะให้ผมเช่าหลังนั้นท่าเดียว 
เฮ้ยผมเพิ่งมานอนห้องลุงได้วันเดียวเองน่ะ จะไล่กันแล้วเหรอว่ะครับ  ผมพูดจนในที่สุดเขาก็ยอมให้ผมนอนที่บ้านเขาอีกคืน  ผมไม่รู้จะพูดอะไร เขาบอกว่าเขาช่วยผมแล้วไง[ให้นอนหนึ่งคืน]
ผมเข้าใจและพยายามคิดว่า วัฒธรรมเรามันคงต่างกัน
 
คืนนั้นผมหาบ้านอย่างบ้าคลั้ง และพบว่ามีห้องนั่งเล่นในเมืองให้เช่า ในราคาย่อมเยาว์แต่ทว่า.......มันยังย้ายเขาไม่ได้เลยต้องรออีก ยี่สิบวัน
 
ยี่สิบวันแล้วกูจะทำยังไง ............ หรือจะไปตลกแดกนอนวัดไทยท่าจะได้สัก สองวันล่ะว่ะ 
อีกสองวันจะเปิดภาคเรียน..........กูจะทำไงดีล่ะเนี่ย  วันต่อมาผมเข้ามาคุยกับเจ้าของบ้านในเมืองที่ผมติดต่อผ่านเวป  แต่ยังไม่มีที่ซุกหัวนอนเพราะว่า บ้านที่จะเช่ากว่าจะเข้าได้ก็อีกยี่สิบวัน 

 
แต่เรื่องบังเอิญมันก็ยังเกิดได้เสมอ ในระหว่างที่เดินเล่นในเมืองก็เข้าไปเจอร้านอาหารไทยร้านหนึ่งเข้าไปกินเข้าไปคุยกับเขา แล้วจู่ๆพี่เขาก็ชวนผมทำงาน ผมตกลงทันทีและขอพี่เขานอนบนร้านอาหารไทยได้ไหม พี่เขาบอกว่าได้  วันต่อมาผมจึงรีบย้ายของมาที่ร้านอาหารไทยทันที และเริ่มงานในวันนั้นเลย จากความถึกทนในการทำงาน เริ่มจากงานกากๆที่ผมทำจนชิน ล้างจาน  และเริ่มอับเกรดงานไปเป็นผู้ช่วยพ่อครัว พี่แกก็จ้างผมทำงานชั่วโมงล่ะสิบสองดอล 
 
 
ซิงค์ที่คุ้นเคย
 
หลังจากนั้นผมก็ย้ายไปนอนห้องนั่งเล่นที่บ้านเจ้าของร้านอาหารไทย  เรียนไปทำงานไป  ระหว่างนั้นผมก็ติดต่อบ้านใหม่ที่จะอยู่ไปด้วย ชีวิตเริ่มดูดีมีออกไปเข้าผับไม่ก็เล่นสโนวบอร์ดด้วยน่ะครับ
ผมไปเรียน แปดโมงเช้าถึงบ่ายสอง และกลับมาทำงานห้าโมงเย็นถึงห้าทุ่มครึ่งทุกวัน มีตังเป็นกอบเป็นกำใช้ได้
 
 
 
 
 
จนถึงเวลาผมจึงย้ายจากห้องนั่งเล่นบ้านเจ้าของร้านอาหาร ไปสู่ ห้องนั่งเล่นบ้านที่ผมเช่านอน 
 
ผมมาอยู่บ้านหลังใหม่ ไม่ไกลจากเดิมนัก กับสมาชิกใหม่ เป็นช่างสักมีรอยสักเต็มตัว  คู่รักทอมกับดี้ และทอมวัยกลางคนผู้เป็นคนเซ็นสัญญาบ้าน  บ้านนี้อยู่กับเงียบๆไม่ค่อยได้พูดได้จากันครับต่างคนต่างอยู่  จะมีก็แต่พี่ทอมวัยกลางคนนี่แหละ คอยแบ่งข้าวคอยถามไถ่ว่า ผมอยู่ได้ไหมสบายดีไหม 
 
 
 ผมรู้สึกว่าอะไรๆในชีวิตก็เริ่มดีขึ้นถึงแม้จะอยู่แค่ห้องนั่งเล่นบ้านคนอื่น แต่ก็มีที่ซุกหัวนอนเป็นของตัวเองและจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง 
 
สภาพก็มะลุยซุยกุ๋ยมากตอนแรก
 
 
 
แต่พอจัดแล้วก็โอเค
 
จนกระทั่ง..........ผมตื่นขึ้นมาวันหนึ่งและพบจดหมายวางไว้ที่โซฟา เขียนว่า 
 
ขอโทษทุกคน......พี่มีความจำเป็น พี่ต้องกลับไทย 9ล9 เดือนนี้ขอให้ทุกคนสู้กันเอาเองน่ะ  
จาก ทอมวัยกลางคน
 
ใจความมันคือ ......... คนที่เซ็นสัญญาบ้านนี้ได้ชิ่งกลับไทยไปแล้วครับ และเงินค่าบ้านเดือนนี้ก็ยังไม่จ่าย
แถมยังเชิดเอาเงินค่าประกันที่ผมจ่ายก่อนจะเข้ามาอยู่บ้านไปด้วย  วันนั้นผมเบลอเลยครับ ไม่คิดว่าคนเราจะทำกันได้ เพราะช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมาก็อยู่กันเหมือนพี่เหมือนน้องเลยทีเดียว  
 
ตั้งสติได้ จึงเอาจดหมายไปให้พี่ที่ห้องคนอื่นอ่านกัน ทุกคนตัดสินใจร่วมกัน ถ้าจะอยู่ต่อเนี่ยมันก็อยู่ได้แต่ปัญหามันจะเยอะเพราะเราไม่ใช่คนเซ็นสัญญา แถมต้องมาแบกภาระค่าห้องที่หนักขึ้นอีก
 
ผมและคนที่เหลือจึงตัดสินใจ ใช้วิธีโจรสลัดกันนี่แหละ เดือนนี้เราจะแอบอยู่ฟรี แล้วเราจะขนของหนีก่อนเขามาล็อคห้อง!   ถ้าเจ้าของห้องมา เราจะโกหกว่าเงินอยู่กับคนที่ชิ่งไป มันกลับไทยเพระาพ่อตาย ! และสุดท้าย เขาจะขนของ ในห้องไปขายให้เกลี้ยง YOHO [อันนี้อารมณ์ชั่ววูป  ยังไม่ได้ทำ555] รู้แค่เพียงอย่างเดียวว่า พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว เราจะย้ายออกไปหาห้องใหม่ด้วยกัน
 

 
 
กับเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา ตัวผมไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็นปัญหาหรือซีเรียสอะไร บางครั้งก็รู้สึกตลกกับชีวิตตัวเองซะมากกว่าว่าทำไมมันเยอะดีจัง
 
 แต่บางครั้งผมก็คิดว่าผมอยากจะมาเรียนแบบปกติ แบบธรรมดาแบบคนอื่น ไม่ต้องร๊อคแอนโรลมาก ผมรู้สึกว่าบางครั้งมันไม่ง่ายเลยที่ผมไปเรียนแอดโมงเช้าเลิดบ่ายสองแล้วมาทำงาน ต่อจนห้าทุ่มครึ่ง  บางครั้งมันเหนื่อยใจที่ต้องย้ายไปย้ายมาทั้งๆที่ผมกำลังจะสอบ  แต่บางครั้งผมก็หยุดแล้วมองกลับไปในสิ่งที่ตัวเองผ่านมา มีปัญหาเข้ามา ก็แก้ ไม่เครียดไม่โวยวาย แล้วก็ยังผ่านมันมาได้เรื่อยๆ  ก็รู้สึกว่า ประสพการ์ณชีวิตต่างๆที่เคยผ่านมาทั้งหมดมันคอยค้ำจุนให้ยังยืนอยู่ในจุดนี้ได้โดยไม่ท้อ 
 
เราโตขึ้นน่ะ  บอกกับตัวเอง
 

ผมพิมพ์บทความนี้หลังจากนั่งเก็บของเตรียมย้ายออกไปสู่ที่ต่อไป
 
 
 
 
 
ps ปกติผมก็พิมพ์ บอกเพื่อนในเฟชบุ๊คอยู่แล้วครับ แตจะเล่าในเชิงตลกมากกว่าและ มันจะเยอะกว่านี้มาก 
แค่บางครั้งมันก็มีอารมร์ที่เราไม่อยากจะโชวให้พวกมันเห็น บางครั้งมันไม่ง่ายเลย ก็เลยกลับมาพิมพ์เล่นในเอ็กทีนนี่แหละครับ เพราะมันไม่เล่นกัน
 
 
 

ตามรอยบรรพบุรุษ

posted on 06 Jun 2011 23:59 by sundanjing
 
ผมไปพบภาพเก่าๆที่ใต้ถุนบ้านพร้อมจดหมายเหตุกรุงศรี
คาดว่าน่าจะเป็นภาพของบรรพบุรุษ
 
ใจความในจดหมายบอกว่า
ออกยาพาราเซตาม่อลเกิดที่กาญจนบุรี
เริ่มต้นจากการเป็นโจรป่าแต่หลังจากที่ได้พบกับเจ้าขุนทิพฟี่ จึงได้ร่วมสวามิภักดิ์
และออกทำยุทธหัตถีกับพระเจ้าแอสไพรินชเวตี้จนได้รับชัยชนะ 
กระผมอ่านเสร็จจึงออกเดินทางตามรอยของบรรพบุรุษไปที่กาญจนบุรี

  
พอและครับมั่วพอและ
  
  
 
ไปเที่ยวกาญจนบุรีมาครับ
  
ถ้าจากกรุงเทพไปกาญนี่เป็นอะไรที่ ไม่ไกลเลยครับประมาณ 120-130โลเอง
 

สภาพเมืองโดยทั่วไป เป็นเมืองทหารครับเหมือนแถวบ้านผมเดี๊ยะเลย
 
อ่ะไปสะพานข้ามแม่น้ำแควก่อน


 
ตรงที่เขาเที่ยวกันนี่เป็นรางรถไฟครับ มีรถไฟนั่งเที่ยวรอบล่ะ 15 นาทีด้วยน่ะส่วนใครอยากเดินเล่นก็เดินถ่ายได้พอรถไฟมาก็มีที่ให้แอบตามราวสะพาน
 


มีคนมาสีไวโอลีนด้วย บรรยากาศดีใช้ได้
ตอนแรกแกสีเพลงแคนน่อนอยู่มีเด็กแถวนั้นวิ่งมาบอก น้าๆเบื่อแล้วน้า
แกเลยสีกินตับส่งเลย
  
  
 เสร็จแล้วก็ไปโรงถ่ายหนังพระนเรศวรนี่แหละเลยไปนิดเดียวเข้าไปทางโซนค่ายทหาร  
 
ที่น่าตกใจคือของส่วนมากมันทำจากโฟมเกิน 50เปอเซนเลย
ซึ่งถ้ามาดูของจริงก็พบว่า บางฉากเออกากจริงอะไรจริง
แปลว่าคนทำ cg นี่เก่งไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว
 

ร้อนระยำมากครับทีนี้ แต่เขาก็มีรถกอลฟ์ให้เช่าน่ะครับมีไกด์เด็กนำทัวร์ให้ด้วย
 

อันนี้เป็นสถานชำเราชายที่ไอ้บุญทึ้งเข้าไปดูดฝิ่น
  
 
 
นอกจากจะไปเดินให้ร้อนเล่นแล้ว
 
มีอันนึงโดนใจผมมาก
 
มีให้แต่งชุดไทยถ่ายรูปด้วย 

แบ่งชั้นวรรณะเป็นสองโซนครับ โซนสตูดิโอ กับโซนถ่ายแบบบ้านๆ

โซนถ่ายแบบบ้านๆ ข้อดีคือเสียแค่ 20 บาทเดินไปหยิบชุดถ่ายเล่นท่าไหนใส่ได้เต็ม  
  
ถ่ายแล้วออกมาดูโจรป่าดี
 
 
 ผมว่าหน้าผมมันโจรเองมากกว่าแหะ
 
 ส่วนที่สองจะถ่ายตรงสตูดิโอเสียคนล่ะ 150 เขาถ่ายให้เรา 5ภาพ
แต่เสียเวลาแต่งชุด รอชุดรอถ่าย เป็นชัวโมงเลยครับภาพที่ออกมาก็จะ
ดูดีมีระดับ หล่อสวยกว่าตัวจริงราวๆ 500เปอเซนได้
 
เรียกว่าถ่ายอ้วกหมาออกมาเป็นคนเลยทีเดียว
 
ตรงนี้เขาจะพยายามจัดท่าให้ครับ แต่ถ้าไม่พอใจท่าเบสิคก็ซัดโพสเองได้
  
 Double Click on image to Enlarge.
ชุดก็มีให้เลือกหลายแบบ ชุดผู้หญิงก็มีน่ะครับ
[ไปจิกภาพรุ่นน้องมาให้ดูเป็นภาพปลากรอบ น้องเขาไม่ได้ไปกับผมน่ะครับพี่น้องครับ]
นี่ถ้าไม่ติดว่าเลือกได้ชุดเดียวจะแต่งเป็นมณีจันด้วยแล้ว
 
 
ตัวเมืองกาญนี่มีที่เที่ยวอื่นอีกเยอะครับ น้ำตก เขือน แต่พอดีไม่ได้ไปเย็นมากแล้ว 555
ก็ เป็นอีกทางเลือกใกล้ๆสำหรับคนกรุงเทพได้เพราะไม่ไกลเลยจริงๆ
 
 

การ์ตูน4ช่อง:ปลอบ

posted on 01 Jun 2011 08:03 by sundanjing
 
 
 
ปลอบ

 
 
ปล ถึงจะโตเป็นควายแต่ก็ยังเล่นอะไรกากๆแบบนี้ตลอด ปวดตับแทนเพื่อนจริงๆแต่ก็แก้สันดานนี้ไม่ได้ 5555555555+

การ์ตูนเรื่องนี้สร้างมาจากความควายของชายคนหนึ่ง
 
ซึ่งก็คือผมเองนั้นแหละ


 
*ถ้านึกภาพไม่ออกก็ประมาณวิ่งจากสนามเป้าไปพญาไทครับผม
 
 
เรื่องจริงคือตอนจบผมวิ่งกลับมาที่ร้านทองเจอ ลูกชายอากง ลูกชายเลยไปเปิดให้ครับ
อากงแกคุยไม่รู้เรื่องจริงๆ 55555+
 
และเรื่องจริงๆัมันไม่ตลกเลยครับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับความแล้งน้ำใจของคนล้วนๆที่ทำเรื่องง่ายๆให้เป็นเรื่องยากมาก  น่าเหนื่อยใจสุดๆกับ
ร้านแบตเตอรี่และร้านขายของชำครับ
ร้านแบตนี่จริงๆไม่ได้ปิดแต่แม่งคุยแล้วก็ไม่ยอมให้  เกี่ยงให้ไปเอาที่ร้านของชำ ร้านของชำมันก็เกี่ยงให้มาเอาที่ร้านแบต นึกภาพออกไหมครับ ว่ามันปัดภาระกันไปกันมา ได้อุบาทว์มาก 
ไอ้ร้านชำนี่ผมไม่อยากว่าเท่าไหร่เพราะมันไกล แต่ก็น่ะ... แล้งน้ำใจจริงๆ
 
 

ผมคิดว่าเคสนี้เป็นคนอื่นเขาแจ้งตำรวจไปแล้ว เข้าข่ายลักทรัพย์ได้เลยทีเดียว ซึ่งจริงๆตอนหลังผมก็จะแจ้งแล้วแต่ผมวิ่งกลับมาเจอลูกชายอากงพอดี 
 
 
 
 
 
แต่ก็ลงๆไปดีกว่าไม่มีอะไรจะอัพ
 
ตอนอวสานซะด้วยสิ
 
 
ศุกร์ที่ 13 สยองมาก
 
นั่งเล่นดอทเอ กับเพื่อน แพ้รัวๆเลยครับ 
 
แพ้เฉยๆมันก็ไม่ชี้ช้ำหรอก แต่คืนนี้มันแพ้เกรียน  
โดนเกรียนด่าซะเละเป็นโจ๊กคนอร์ โฮ
 
ถึงกะต้องชิ่งไปวาดรูปเล่นแทนเลยทีเดียว 
 
 
 
โอม จิตสงบพบนิพพานซะน่ะลูก
 
 
 
 
เกมแพ้......คนไม่แพ้
ในเมื่อเล่นเกมคนอื่นแพ้  ทำเกมเองกันเลยดีกว่า
 
เปิดโปรเจคทำเกมตบเกรียน
ดอทเอ ไซด์สกอลิ่ง
ทำกับเพื่อนๆด้วยความเคียดแค้น พบกันเร็วๆนี้
 
 
 
 
ps มอไซคว่ำมาสามวัน รู้สึกโรคจิตมากเลย ที่ต้องมานั่งเค้นเลือดเสียออกจากแผล
 
ps แต่ก็ยังไม่เจ็บช้ำเท่าแพ้เกรียน โฮ
กลัวจะงอนเลยวาดให้วันเกิดนายเอ็มบอร์ดหรอย   
 


ก็วันเกิดจริงๆเป็นวันแห่งการให้น่ะครับ ถ้าแม่ไม่เบ่งให้เราก็ไม่ได้เกิด  แหมะหล่อส่งท้ายหล่อฉิบหาย
 
 
ผมอยากมานานและเล่นบันจี้จัมฟ์ ได้โอกาสก็เลยไปลองเล่นที่พัทยา
เขาบอกว่าสูงสุดในไทย 60 เมตร
ก็มึนๆไปโดด สักแต่ว่ากูอยากโดด  ไปเจอราคาแทบช๊อค 
พันเจ็ด
ถามพี่ ลดได้ไหม
พี่เขาก็ใจดีบอก ได้น้อง   แต่ผูกเชือกขาเดียวน่ะ
ไม่เป็นไรพี่ ผมสนับสนุนให้คนเที่ยวไทย ราคาเต็มไปเลย แล้วผูกเชือกดีๆด้วยกูไหว้ล่ะครับ
 
 
อ่ะเก็กให้กล้อง
 
 
Hosting Thanks: NETHISPEED.COM
 
 
Double Click on image to Enlarge.
 
 
ไอ้แมว 9ชีวิตนี่ผมเห็นเด็กประถมคนนึงเล่น ผมล่ะชอบมุขมันจริงๆ
 
 

 
 

 
 
 
หลังจากเราจ่ายตัง แล้วเซ็นใบลาตายเรียบร้อยเขาก็มัดเชือกผูกเงื่อน
พิรอธแล้วจับเราขังขึ้นเครนไปตามภาพ
 
 
 
 
 
ทัศนีภาพข้างบนช่างสวยสดงดงามเหมาะแก่การลงไปเป็นอาหารปลาดุก
 
 
 
 
 
ถ้านึกอารมณ์ไม่ออกน่ะครับ
มันจะได้อารมณ์เหมือนยืนประตูโดดหอแบบ รด  เรากำลังเก้ๆกังว่าครูฝึกจะถีบตูดเราหรือไม่ 
ยืนนานก็จะหนาวไข่ บินไปเลยแม็กนั่ม
หลังจากนั้น ความรู้สึกเสียวจะไม่สามารถเอาไปเทียบกับโดดหอได้  แต่เอาไปเทียบกับการฆ่าตวตายจะดีกว่า
ความเสียวเอาไปเลย 4 กะโปก  ส่วน 5 กระโหลก คงต้องโดดแบบไม่มีเชือก5555
 
 

 
 
โดดแล้วต้องแหกปากโวยวายครับไม่งั้นมันจะเก็บกด คิดคำไว้เลย อยากตะโกนอะไร
อะปิ๋ววว  อะบะดะพรุ้ยย  อะโดโด้เดาว์


ผมเป็นคนคิดนอกกรอบครับ โดดก็ยังเลยกรอบ เขาให้โดดลงบ่อ 
กูก็ล่อจะไปลงหลังคา โดดยังไงของกูว่ะเนี่ย สงสัยออกตัวแรง
 

 
 

ภาพขณะเสียชีวิต  นี่ถ้าเชือกขาดลงไปตับแตก ก่อนตายผมจะบอกญาติพี่น้องว่า
อ็อก....ช่วยเอาภาพนี้ไปแปะหน้าโลงด้วย
ท่าบูชาท่านเคราเซอร์ เรฟ เรฟ เรฟ เรฟ
 

 
 
 
ตามมาด้วยไมเคิ้ลแจ๊คสัน...วู้ฮู
 
 
 
 
พอเชือกมันพุ่งลงจนสุดเราก็จะปั่นเป็นเบเบลด ทรมานทรกรรมอยู่สักสองสามนาทีก็จะขาดใจไปในที่สุด55
หลังจากเราเอาเงินไปทึ้งบ่อเราก็จะได้ใบประกาศ มา1ใบ ว่ามึงบ้า
คุ้มไม่คุ้มแล้วแต่คนจะคิดน่ะครับ   แต่ผมช้อบชอบ เข้าใจเลยว่าทำไมคนโดดแล้วอยากโดดอีก
 
 
 

 
 
 
สำหรับใครอยากโดด เราฝากบอกไว้ว่าที่พัทยามันมี สองที่
ซึ่งผมก็ไปดูมาแล้วทั้งสองที่เลย
พบว่าอีกที่สภาพเหมือนโดดลงบ่อปลาดุกมากแถมมีคนตกลงมาตับแตกไปแล้ว แต่ที่ที่ผมเล่นอยู่ที่ สนามเพนท์บอลปาร์ค  ก็โอเคอยู่อย่างน้อยๆเชือกผมก็ไม่หลุด 55  แถมพี่ๆก็ใจดีคุยดีๆอาจจะลดให้
 แต่ผูกเชือกข้างเดียวน่ะจร๊ะ

ปกติก็วาดกันแต่เกรียนๆน่ะครับ แต่วันนี้เราจะมากับลายเส้นหม่นหมองปะคองอารมณ์

ถ้าอ่านกันตอนกลางคืนจะบิ้วอารมร์เพิ่มได้อีก 20เปอเซน

คำเตือน :มันเป็นการ์ตูนผีจริงๆไม่ได้มุข










ps  สั้นไปหน่อยแหะ

ps1วาดแนวนี้ก็แปลกดีไม่เคย แต่ไปๆมาๆก็ชอบเหมือนกัน

psต่อ แต่สงสัยจะไม่ใช่แนว 55+

ต่อเลย
ps ตอนแรกเลยผมกะให้เป็นรักกุ๊กกิ๊กขำเล็กๆ แต่ยิ่งวาดมันชักจะบ้าขึ้นไปเรื่อยและไอ้หนูติ่ง
ps2 ผมบ้านนอกไม่มี บีบี  บีบีมันเสียงยังไงว่ะเนี่ย55+
ps3 ลาล่ะคร้าบ ผมไปเที่ยวต่ออีกแล้ว

Categories