นึกถึงแอปเปิ้ล คุณนึกถึงอะไรเหรอ
ผลไม้ คอมแม็ค เซอร์ไอแซค หรือไอ้ลุค
ไม่เวิ้นเว้อและ ผมนึกถึงเรื่้้องของเด็กคนหนึ่ง
เขาเป็นเด็กวัด เกิดและโตขึ้นมาในย่านสลัมข้างวัดอรุณ พ่อของเขาตาย ส่วนแม่รับจ้างเย็บผ้าพอมีรายได้ เอาง่ายๆคือ โคตรจะจน เด็กคนนี้ก็ใช้ชีวิตตามเด็กทั่วไป เรียนๆเล่นๆช่วยงานที่บ้านบ้าง ไม่ถึงกะเป็นเด็กโคตรดี ที่ออกไปทำงานช่วยทางบ้านแบ่งเบาภาระแบบในรายการคนค้นคน
เด็กวัดคนนี้เขาก็อยากกินแอปเปิ้ล ซึ่งสมัยนั้นมันแพงโคตรเพราะต้องนำเข้า เรียกได้ว่าใครมีกินก็ต้องบ้านรวยล่ะ เขาก็พยายามเก็บเงินเพื่อไปซื้อแต่มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะก็ไม่เคยได้ตังไปเรียนแบบใครๆเขา ข้าวกลางวันก็วิ่งกลับมากินบ้านทุกวัน ตังที่ได้ส่วนมากก็มาจากทำงานก๊อกแก็ก แบกโน่นช่วยนี่
จนวันหนึ่ง เพื่อนที่บ้านรวยก็เอาแอปเปิ้ลมากินโชว์ที่โรงเรียน เอามาโชว์พาวนั้นแหละ กัดไปได้คำก็จะทึ้งอารมณ์บ้านกูมีกินอีกเยอะ
พอเห็นเพื่อนทำท่าจะทึ้ง ไอ้เด็กวัดก็เลยชิงถาม "ขอซื้อแอปเปิ้ลนั้นต่อได้ไหม?"
ถึงจะจนแต่เขารู้สึกว่าการซื้อต่อมันมีศักศรีมากกว่าจะไปตามเก็บของที่ใครทึ้งแล้วกิน สิ้นเสียงตอบตกลงเขารีบวิ่งกลับไปบ้านเพื่อแคะกระปุกเอาเงินที่มีทั้งหมดมาให้ และแล้วเขาก็ได้แอปเปิ้ลลูกนั้นมาสมใจ
คืนนั้นหลังกินข้าวเขารีบขึ้นห้องนอน แล้วหยิบแอปเปิ้ลลูกนั้นขึ้นมาดม เหมือนกับเป็นของมีค่าที่สุดในชีวิตที่เคยหาได้
" เขาไม่กล้ากินมัน "
อาจเพราะมันเป็นสิ่งแรกที่ใช้เงินทั้งหมดที่มีซื้อมา หรือไม่กล้าเพราะไม่อยากเสียมันไปและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหา มัันได้อีก เขาจึงดมมันทุกวันจนกลิ่นของมันค่อยๆหมดไป
แหม๋ดราม่าโคตร...
มีดราม่ากว่านั้นอีก "เด็กวัดคนนั้นคือ พ่อผมเองครับ"
นี่เป็นเรื่องเล่าที่ผมมักจะได้ฟังเสมอเวลาที่ผมกินทึ้งกินขว้าง
สมัยนี้เราไม่ค่อยเห็นคุณค่าอาหารเท่าไหร่เพราะ มันหาได้ง่ายแล้วมันก็ไม่ได้แพงเวอร์
จะซื้อแอปเปิ้ลมาปาเล่นสักสองลังก็ไม่ทำให้บ้านบึ๋ม หรือไปแดกหมูกะทะบุฟเฟ่ตักมาเกิน
พอจะเช็คบิล เราก็เอาหมูมันลงไปหมกไว้ในเตา
ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้มันจะสำเหนียกตัวเอง ว่าโลกนี้ยังมีคนอดอยากคนที่ไม่มีอีกเยอะ
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดขนาดจะกลับไปปลูกผักเลี้ยงปลาดุก หรือบินไปช่วยเด็กยากไร้ที่แอฟริกาใต้
[จริงๆไม่ต้องไกล ไปช่วยชาวใต้ก็โคตรหล่อแล้ว]
แค่รู้สึกว่าทุกๆสิ่งที่เราได้มาง่ายๆ บางครั้งมันอาจจะโคตรยากสำหรับใครหลายๆคน
คำถามคือ เราเคยสำนึกคุณค่าของมันรึเปล่า ไม่เกี่ยวกับว่าแพงไม่แพงน่ะ
คิดซะว่าส่วนที่เราเททึ้ง กินเหลือ มันคือส่วนที่เราแย่งมาจากคนที่เขาไม่มีล่ะกัน
ในเมื่อเรามีโอกาสที่ดีกว่า ก็ควรทำตัวให้สมกับที่ได้รับมันมาด้วย
ชอบเวลาที่ฟังเรื่องนี้ไม่ว่าพ่อจะลืมว่าไอ้คุณลูกฟังมาแล้วเป็นสิบๆรอบ จนเล่าแทนได้แล้ว
แต่การได้ยินจากปากเขา จากสีหน้า อารมณ์ มันทำให้รู้สึกถึงความสำคัญของสิ่งที่ได้มา
แม้มันจะเป็นเรื่องโคตรเล็กน้อยในสายตาคนอื่นก็ตาม
ps. เชื่อไหมว่าอาหารเหลือๆในแต่ล่ะเดือนเขาคิดปริมาณแล้วเอาไปเลี้ยงประเทศที่ยากไร้ให้อยู่ดีกินดีได้เลย
ps2. เรื่องนี้ก็ระลึกได้ตอนผมกับเพื่อนพยายามหมกหมูกะทะในเตานั้นแหละ ตักมาเยอะแดกไม่หมดไม่ซุกก็โดนปรับ เหี้ยมาก
ps3. ขอบพระคุณเสี่ยเอสมาก ที่ทำให้ปรับหน้าบล็อกกว้างขึ้น ชอบมากเลยมีพื้นที่ขึ้นมาหลายเอเคอร์
allenkung1 Blog